Ohayo!

Będą się tu pojawiały opowiadania, prezentuję pierwszą część! 

~Mitsuki zawsze czuła, że różni się od innych w dobie filtrów rakopsów na snapchacie, dwóch dobierańców, chokerów, wytartych na kolanach jeansów, bluzek z logiem zespołu którego nigdy się nie słuchało i superstarów. Wychodząc nie narzucała na siebie jeansowej koszuli czy zgniłozielonej kurtki z futrem, tylko zwykłą, cieplutką czarną kurtkę. Była introwertyczką. W ten dzień, kiedy budzik znowu zadzwonił o 6:30 nie czuła się wyjątkowo. Jak zawsze. Zaspana wstawiła wodę na herbatę. Odgarnęła długie, brązowe włosy do tyłu i wyjęła jajka, mąkę, cukier i inne rzeczy potrzebne do zrobienia naleśników. Wlewając jednolitą masę na patelnie czuła że jest to monotonne. Zalała saszetkę z herbatą wrzątkiem. Nie miała ochoty udawać szczęśliwej nigdy więcej. Wybrała ciuchy zaszyte głęboko w szafie, zamiast jak codziennie spleść włosy w warkocz, zrobiła kitkę. Na początku czuła strach. Strach przed wspomnieniami. Zanim się obejrzała miała na sobie białą bluzkę odsłaniającą brzuch z wyciętymi ramionami. Spojrzała w lustro. Nie pasowało jej to. Rozpuściła włosy i przejechała po nich prostownicą którą miała schowaną głęboko w komodzie. 

- Raz się żyje.

Mówiąc to nałożyła ciemną pomadkę na usta i szary cień na oczy. Zrobiła równe kreski i przejechała rzęsy tuszem. Zjadła w pośpiechu naleśnika i wypiła herbatę. Zarzuciła plecak na ramię i wyszła. 

-Mi-mitsuki!

Dziewczyna rozejrzała się i zobaczyła zszokowaną koleżankę.

-C-coś się stało? - wydukała Mitsuki.

-Ty się stałaś!

-Ja?

-Inna!

-Taka sama.

-Nie prawda!

-No... Może trochę...

-Bardzo!

Kiedy dotała do szkoły nic się nie zmieniło. Czuła na sobie wzrok nauczycieli, który jasno syngalizował, że nie podoba im się to.

Zrzuciła plecak z ramienia na podłogę przy ławce a sama zajęła krzesło. Ukradkiem spojrzała na Hide'a. Zauważył to i posłał jej usmiech. Mitsuki spaliła oficjanego buraka tak, że ugotowała barszcz. Hide powoli podszedł.

-Ty musisz być nowa, tak?

-W-w zasadzie chodzę tu już dwa lata...

-U-uh... Znamy się?

-Chodzimy razem do klasy dwa lata - powtórzyła

-A-a... T-to jak masz na imię..?

-M-m.... - Słowa utknęły jej w gardle

-M?

-W-wal się!

-Pf, myślisz że jesteś teraz fajna?

-J-jesteś... Debilem!

-Niby ja?

-T-tak!

Po dwóch latach w jednej klasie nawet głupi zapamiętał by wszystkich. W końcu to tylko 16 osób.

-Ej, ludzie! Patrzcie, ktoś myśli, że jest fajny

-Wal się! - miała łzy w oczach - Nienawidzę Ciebie i tej zasranej szkoły! - Zarzuciła plecak na ramie i wybiegła.

Idąc samotnie przez miasto spojrzała w stronę liceum jeszcze raz. Ostatni. 

Będąc w domu osunęła się po drzwiach i ukryła głowę w kolanach.

-Chyba czas to skończyć... - spojrzała znacząco w stronę noża. 

Przyłożyła nóż do nadgarstka. Pojawiły się już pierwsze krople krwi. Odrzuciła przerażona nóż. 

- Jestem za słaba nawet na to...

Rzuciła się na łóżko i zasnęła. ~